Kurtuluş Yok Tek Başına...
Dünya
Ortadoğu
Irak
AB
ABD
Kıbrıs
ABD'nin Seçimi
Genel
Balkanlar
Dünya basını
G.Asya-Pasifik
O.Asya-Kafkaslar
Güney Amerika
Afrika
Video
Foto Galeri
Türkiye
Dünya
Ekonomi
Spor
Teknoloji
Sağlık
Kültür Sanat
Yaşam
Hava Yol
Yeşil Ekran
Eğitim
Moda
Otomobil
Doğuş Yayın Grubu
NTV
NTVSPOR.NET
NBA TV
NTV Radyo
Eksen 96.2
NTV Yayınları
NTV Tarih
N. Geographic
 
NTVMSNBC Anasayfa
Kurtuluş Yok Tek Başına...
Bu seneki Dünya Sosyal Forumu’ndan ‘değişim’ sesleri kadar, ‘pansuman’ ve ‘dua’ sesleri de vardı. Konu, sosyal forum olunca, bu sesleri biraz garipsedik. Lakin, burası Afrika, burada resim bir başka...

Tan Morgül
NTV-MSNBC
Güncelleme: 10:09 TSİ 31 Ocak 2007 Çarşamba

NAİROBİ - Sosyal Forum’dan döndüğümüzde ‘nasıl geçti’ diye soran dostlara söylediğimiz gibi: ‘Bu seneki yaralı geçti’. Çünkü biz buralıyız, Türkiyeliyiz, hane dedikleri gibi, bir gün bile başkası olamayanlarız, ‘Hepimiz Türküz!’


Aha işte tam da o yüzden, gezegenin ve insanlığın yaralarına merhem olmak için toplananların yanına vardığımızda, beraberimizde ‘memleketin kaldırımlarından birinde cansız yatan’, bizden birini de yanımızda götürdük. Yüzden fazla ülkeden binlerce insanın katıldığı bir enternasyonel şenlikte, bir tek bizim boyunumuzda taşıdığımız ‘sosyal forum kimlik kartı’nda kaldırımda boylu boyunca yatan ‘hepimiz’in gölgesi vardı. Hane ‘Hepimiz Türküz ya’, o minvalde söyleyeyim dedim.

AĞZIMIZDAKİ GARİP TAT
Foruma gelince; ağzımızdaki tattan mıdır nedir, bu yılki forumdan çok da fazla verim ve keyif alamadık. Kişisel bir durumdur diyecektik ki, başka ülkelerden tanıdığımız ve daha önceki forumlarda da temas ettiğimiz dostlarımızla konuştuğumuzda, yorumlarımızın benzediğini ve ağızdaki tatsızlığın genel olduğu öğrendik.

Lakin, herkesin ve dahi bizim de ortak olduğumuz bir nokta vardı ki, o da burasının Afrika olduğuydu. Yani, kıtanın sosyal sorumluluk ve hareketlilik pozunun renkleri ortada. Görmezden gelmek ve burun kıvırmak kolay mesele. Gerçekçi olan, ‘birliktelik, dayanışma ve kapasite artırma’ meselelerinde daha sahici davranabilmek.

Peki bu tatsızlıkların ana nedeni neydi? Önceki ve genel Dünya Sosyal Forumu sürecine aşina olanlar bilir; forumun en önemli yapıcıları ve katılımcıları toplumsal hareketlerdir.

Prensipleri gereği politik partilere ve silahlı gruplara kapalı olan bu yapının temel bileşeni her daim toplumsal hareketler ola gelmiştir. Elbette, oldukça çok sayıda NGO (Non-govermental Organization - devlet dışı örgüt- bizdeki deyişle sivil toplum örgütleri) da, başından beri sürece dahil olsa da, spesifik sorun ve politikalar çevresinde örgütlenen toplumsal hareketler forumun başat rengidir.

Ve Dünya Sosyal Forumu’nun temel kriterleri gereği de, böyle olması gerekmektedir. Peki, toplumsal hareketlerden anlaşılan nedir? Neden böyle bir rengin baskınlığına muhabbet göstermekteyiz? Ve neden bazı renklerin çoğulluğu ağızda garip bir tat bırakmaktadır?

Çok kabaca özetleyelim: Bu dünya Sosyal Forumu’nda en belirgin renklerden biri Sivil Toplum Örgütleri ve Hıristiyan yarım (misyoner) örgütleri oldu. Bu misyoner kelimesini çok kullanmak istemiyorum. Lakin, memleketti ‘malum kafa’, durumdan vazife çıkarıtıp, Afrika’ya da müdahalede bulunabilir.

Sadece memleketin değil, tüm dünyanın sorunlarına da duyarlı olduğumuz için ‘malum melanet’in buradan gidip, başka diyarlarda sorun olmasına sevinecek biri değiliz. Mendebur her yerde mendeburdur. Aslolan bu kafanın ıslahıdır.

Devam edelim; Afrika resmini şöyle bir elimize alıp baktığımıza gördüğüm resim, -hani bizdeki halk deyişiyle söyleyelim-, pek bir ‘Arap’, yani negatif. Buna bir de kıtanın, ithal ‘makus’ talihi/tarihi eklenince, Dünya Sosyal Forumu alanında bu kadar çok NGO’nun ve Hıristiyan ‘Charity’- inayet odağının toplanması hepimize normal geliyor.

Ama inatla da bir parantez açmayı ihmal etmiyoruz: ‘Başka Türlü Bir Dünya’, devletlerin sorumluluk alanlarına pansuman yaparak veya ‘anasından emdiği sütü burnundan getirenlere’ dua ederek, onları ‘sevgiye, mutluluğa’ çağırarak da gerçekleşmeyecek kadar ciddi bir şey.

Tamam, kin gütmeyelim, tahriklere kapılmayalım, lakin bunca zamandır tüm gezegeni tokat manyağı yapanlara da uzatacak yanağımızın kalmadığının altını çizelim. Kıta HIV/AIDS’den ağlarken ve adı sanı belli ilaç şirketleri, bazılarında kişi başına düşen yıllık geliri 200 Amerikan dolarını zor bulan insanları, ‘patent cenderesi’ altında inim inim inletirken, pansuman ve yakarmaktan başka bir şeyler de olmalı diyor insan.

Ama önceden de söyledim, bu kıtanın gerçeği bu ve öyle ya da böyle ‘siyaset’in, ‘ideoloji’nin kızağa çekildiği bu diyarda ‘peygamber sabrı ve azmi’ ilen çalışan ve aslında çok da iyi niyetli olduğuna inandığımız bu gruplara da muhabbet göstermek gerekiyor. Bazı itirazlarımızı da kendilerine hatırlatarak, ki zaten bunu da yaptık.

KİBERA’DA BİRKAÇ SAAT
Veya bu kadar sabırlı olmayalım, Nairobi’nin merkezinden, çok değil yirmi dakika mesafedeki, bir buçuk milyon nüfuslu sefalet diyarı Kibera’da birkaç saat geçirelim. Toplam iç hacmi altı yedi metrekareyi geçmeyen, duvarları çamur ve kartondan yapılmış, yanlarından ‘bok deresi’ akan, suyu ve elektriği olmayan evlerde yaşayan, %80’i işsizlerin diyarına gidelim...

Olmadı, annesi hastalıktan ölen, babasıyla yaşayan 16 yaşındaki Romano’nun evine girelim. Böyle bir koşullar içindeki eve bile kaç şilling kira verdiğini dinleyelim, okumak istediğini ama sadece 2003’ten sonra ilkokulu ücretsiz olmaya başlayan bir ülkenin 80 kişilik sınıfından çıkınca, ortaokula gidecek parası olmayan, gazeteci olmak isteyen, varoştan arkadaşları ile tiyatro yapan çocukların dayanışmasına vicdan yapalım.

Böylesi feleğin öylesi çarkına çomak sokalım. Veya, iki dakika nefes alıp, Venezüella’ya, Bolivya’ya, Küba’ya gidelim. Gezegenin yoksullarına muhabbet gösteren ‘son’ şövalyelerin diyarların varoşlarında neler olduğunu dikkatle dinleyelim.

Onları iktidara getiren toplumsal hareketlerin elbiselerine girelim. Hani bu da yetmedi, ille de dua edeceğiz, o vakit Latin Amerika’da çok güçlü olan, Vatikan’ın her daim tüylerini ürperten ‘Kurtuluş Teolojisi’nin rahiplerinin dediklerine kulak kabartalım.

Yok yok, biz en iyisi mi, inançlı bir Müslüman olan, namaz kılan, oruç tutan, içki içmeyen uzu yıllar illegal Maocu örgütlenme içinde yer alan Senegalli aktivist Sidiki Abdoul Daff’ın, “Yahu, sizde nasıl oluyor bu işler; hem Müslüman hem solcu olmayı nasıl beceriyorsunuz?’ sorusuna verdiği cevabı dinleyelim: “Birbirine bu kadar benzeyen başka bir şey bilmiyorum. En basitinden, benim için en önemli olan şey, Marksizm’de de önemli. Artı değerden bahsediyorum. Faize karşı olmakla ne farkı var.”

KURTULUŞUN MEYVELERİ
Velhasıl, bir ‘vicdan fasılası’nı daha kapadık. Bundan sonraki Dünya Sosyal Forumu 2009’da. Artık arada herkes kendi kıta, bölge ve ülke forumlarını yapacak. Ha bir de, sosyal forumda alınan kararlar ışığında kampanyalarını yürütecek.

Kulağımızın ve yüreğimizin tüm bu seslere alabildiğine açık olmasına o kadar çok ihtiyacımız var ki. Zira, memleketteki karanlığı yırtacak ışığın anahtarı sanki biraz da buradaki sesin tonlarında gizli. Zaten çoktandır da kimsenin kendi başının çaresine bakacağı ve yırtacağı zamanlarda değiliz.

Bu yılki Dünya Sosyal Forumu, bir yönüyle Afrika’ya ve Afrikalı sorunlarına adamıştı kendini. Biz de bu vesileyle son yazımızı (ve bu yılki Sosyal Forum seansımızı) David Diop’un ‘Oradaki Ağaç’ şiiri ile bitirelim.

Oradaki ağaç
Beyaz ve solmuş çiçeklerin orta yerinde,
Şaaşalı bir yalnızlık içinde,

O Afrika senin Afrikan,

Sabır ve inatla tekrar yükselen,
Ve meyvası yavaş yavaş

Özgürlüğün acı tadını alan...

 

Ana Sayfa | Türkiye | Dünya | Ekonomi | Sağlık | Yaşam | Teknoloji | Kültür Sanat | Doğal Hayat | Eğitim | Moda
Spor | Hava Yol | İletişim | Yardım | İzleyici Görüşleri | Reklam Seçenekleri | Hukuki Şartlar & Gizlilik Hakları