Aslanların keçileri tartışması
Dünya
Ortadoğu
Irak
AB
ABD
Kıbrıs
ABD'nin Seçimi
Genel
Balkanlar
Dünya basını
G.Asya-Pasifik
O.Asya-Kafkaslar
Güney Amerika
Afrika
Video
Foto Galeri
Türkiye
Dünya
Ekonomi
Spor
Teknoloji
Sağlık
Kültür Sanat
Yaşam
Hava Yol
Yeşil Ekran
Eğitim
Moda
Otomobil
Doğuş Yayın Grubu
NTV
NTVSPOR.NET
NBA TV
NTV Radyo
Eksen 96.2
NTV Yayınları
NTV Tarih
N. Geographic
 
NTVMSNBC Anasayfa

Aslanların keçileri tartışması
Dünyanın su rezervleri ekolojik sebeplerle azalırken, bunu fark eden devasa şirketler, yeni durumu kâra dönüştürmek için nehir satın almaya varan anlaşmalar yapıp, büyük çaplı özelleştirmelere neden oluyorlar.

Tan Morgül
NTV-MSNBC
Güncelleme: 14:09 TSI 26 Ocak 2007 Cuma

NAİROBİ - Dünya Sosyal Forumu’nun fikir babalarından ve DSF Uluslararası Konseyi üyesi Brezilyalı Candido Gryzbowski’nin ‘forumun günlük gazetesi’ Terraviva’da (Yaşasın Dünya) yayınlanan makalesinden bir sözle başlayalım bugünkü yazımıza; “Asırlar boyu korkunç şiddet ve insan hakları ihlallerine, büyük tekellere ve empeyalist iktidarlara hizmet için doğası tahrip edilen bir sisteme maruz kalan Afrikalıların direnişi, küresel sivil toplumun ‘başka dünyaları inşa’ projesine büyük bir güç ve ilham verecektir.”


Geçen yazı da söylemiştik: Eşit, özgür, başka türlü ve birleşik bir Afrika sadece Afrika’nın kurtuluşu için değil, insanlık vicdanın tamiri ve tüm gezegenin bekaası için de önemli bir gelişme olacaktır.

AFRİKA’NIN SUYU
Nairobi şehri ismini, Maasai’de bulunan ‘serin sular’ anlamına gelen Ewaso Nyirobi’den isimli gölcükten alıyormuş. Lakin, forumun üçüncü günündeki gündemimizin önemli maddelerinden biri olan ‘dünyanın suyu meselesi’ne dair kelamları dinleyince, başta Afrika olmak üzere gezegenin serin suları üzerine ne menem mendeburluklar planlandığına daha iyi kanaat getiriyoruz.

O vakit şimdi sözü ‘Ortak Yaşam İçin Temel İhtiyaçlar’ başlıklı toplantıdan yükselen seslere bırakalım (Notlar için Ulus Atayurt’a şükranlarımızı sunalım): Oturumun kolaylaştırıcısı olan Nobel barış ödüllü Kenyalı akademisyen-aktivist Wangari Maathari; “Bu sene Kenya’da insanlar suya ilk defa para ödediler. Tabii ki buna da büyük bir direniş gösterdiler.”

Hükümetin yaptığı ticaret anlaşması gereği, suyu ‘kiralanan’ nehrin kenarında yerleşmiş olan kabilelerden para isteniyor. Tabii ki, bölge insanının meseleye bir türlü kafası basmıyor ve direniyorlar; lakin direniş olumlu sonuçlanmıyor ve neticesinde kendilerinden istenen ücreti ödemek zorunda kalıyorlar.

Burada, su koladan daha pahalı. Halbuki, toplantıdan edinilen bilgilere göre Afrika’nın o kadar da ‘susuz’ bir diyar olmadığı anlaşılıyor. Özellikle sahara altı bölgesinin dünyanın en önemli su yataklarından biri olmasına rağmen - 60 su havzası bulunuyor- 15 sene içerisinde Afrika nüfusunun yarısı susuzlukla mücadele etmek zorunda kalacak.

Bu konuda dünyada en büyük risk altında bulunan ülke ise Çin’miş. Ülkede 350 milyon kişi yakın gelecekte susuzluk belasıyla uğraşmak durumda...

Kanadalı akademisyen Maude Balow’un açtığı parantezler de oldukça ürkütücü. Karamsar ama gerçekçi bir tablo çizen Balow, geçen sene su kirliliğinden ölen çocuk sayısının II.Dünya savaşında ölen insan sayısından fazla olduğunu söyliyor. Biz de böylece, çocuk ölümü gibi ‘sefil’ bir istatistiğin altında yatan gerçekle bir daha yüzleşmiş oluyoruz.

Balow devam ediyor: “Uzakdoğu’daki 100 milyona yakın artezyen kuyusu vesilesiyle, yeraltı kaynakları dünyanın nasıl bir cevap vereceği bilinmeden kullanılırken, yer yüzündeki kaynaklarımızın gerçek hakkı verilmiyor. Örneğin, tüm insanlığın günlük sıvı ihtiyacının %10’u Coca-Cola şirketi tarafından karşılanıyor. Ve şirketin alenen ifade ettiği üzere, bu %25’e çıkartılmak isteniyor. Aynı şirket -Hindistan’da, hukuken ispatlanmış olmak üzere- özellikle üçüncü dünya ülkelerinde su kirliliğinin önemli faillerinden biri.”

‘TALİP-KÂR’ ŞİRKETLER
Ganalı akademisyen Charles Abugre ise Afrika kıtasının 60 su havzasına, Exxon, Chevron, BP, Mobil, Shell gibi şirketlerin talip olarak (şirketlerin asli işlevi düşünülünce, gezegende petrol bitse bile melanetin adreslerinin çok da değişmeyeceğini düşünmemek elde değil) buradaki nehirlerin kullanım hakkına sadece elektrik üretmek için değil, su dağıtımı ve şişelenmesi için de talip olduklarını söylüyor.

Bu ‘talip-kâr’lığın getirisi de yılda 50 milyar dolarlık kâr. Bir parantez de biz açalım: ‘Görece olarak daha refah içinde gözüken Kenya’da kişi başına düşen gelir (yıllık) 351 ABD doları. Yani, Afrikalı toplumsal hareketler ve gezegenin tüm eylemcileri ellerini çabuk tutmazsa, Afrika’nın geleceği de ‘ten renkleri’ gibi olacak.

Bu kadar peşrevden sonra, asli besteye gark olmakta fayda var. Dünyanın su rezervleri ekolojik sebeplerle azalırken, bunu fark eden devasa şirketler, yeni durumu kâra dönüştürmek için nehir satın almaya varan anlaşmalar yapıp, büyük çaplı özelleştirmelere neden oluyorlar.

Aynı ulus-ötesi tekeller, G. Amerika’nın sol kuşağı hariç - ki Bolivya’nın müstakbel yerli devlet başkanı Evo Morales ve Cochabamba halkının zamanında, yarı-çöl olan bölgelerindeki su kaynaklarını özelleştirmeye kalkan ulus-ötesi şirket Aquas del Turani ve Bechtel şirketine karşı verdiği mücadeleyi de burada anmakta fayda var. Direniş sonunda şirketler gitmiş, Morales iktidara gidecek yolda büyük bir zafer kazanmıştı-, bu yönde de bayağı bir kazanım elde etmiş durumdalar.

Bu vesileyle, Barlow’un verdiği verilere eşlik eden komplo teorisine kulak kabartalım: “Dünyada her sene, iyimser bir tahminle, 200 milyar litre su plastik şişelere boca edilirken, büyük şirketler ufuktaki felakete karşı, hiçbir önlem almadıkları gibi aslında bu hadiseyi dünya nüfusunu azaltmak için araçsallaştırıyorlar...”

Su meselesi konusunda mücadele veren Mediterracqua adlı örgütten İtalyan Renato di Nicola’yla konu üzerine yaptığımız söyleşiden alıntı ile bitirelim. Renato, 2009 yılında su çıkarımı, şişelenmesi ve dağıtım işiyle meşgul büyük şirketlerinin İstanbul’da düzenlenecek World Water Council (Dünya’nın Suyu Konseyi) toplantısında bir araya gelerek su meselesini tartışmalarını trajikomik ve yasadışı bulurken bunu, ‘Aslanların bir araya gelip keçileri tartışması’na benzetiyor.

Su meselesi çok mühim. İleride daha çok yerel ve uluslararası parantezler açmakta fayda var. Zira, Renato da Türkiyeli sivil toplumun ve toplumsal hareketlerin meseleye duhulunu hayli önemli görüyor.

KARDEŞİME DOKUNMA!
Yine internet başındayız ve ilk işimiz memleketten haberleri okumak. Hrant Dink’in cenazesine, eşi Rakel Dink’in yaptığı konuşmaya, geçtiği tüm yolları kaplayan muhteşem kalabalığa ve en öndeki pankarta bakıyoruz, okuyoruz, gözyaşımızı zor tutuyoruz.(Çok da tutamıyorum aslında, yanımdaki gazeteci garip garip bakarken, internet sayfasını görüyor ve çok üzüldüğünü belirtip, taziyelerini sunuyor)

Uzaktan da olsa, biz de ‘memleketin vicdan sahiplerinin’ dediği gibi bitirelim. Altını kalın kalın çizerek. ‘Hepimiz Hrant’ız, Hepimiz Ermeni’yiz’ ve ekleyelim: ‘Kardeşime dokunma!’

 

Ana Sayfa | Türkiye | Dünya | Ekonomi | Sağlık | Yaşam | Teknoloji | Kültür Sanat | Doğal Hayat | Eğitim | Moda
Spor | Hava Yol | İletişim | Yardım | İzleyici Görüşleri | Reklam Seçenekleri | Hukuki Şartlar & Gizlilik Hakları