Oscar’ı severim ve sevmem Oscar’ı
Kültür Sanat
Filmler
Sinema
Oscar
Müzik
Edebiyat
Sahne Sanatları
Sergi
Mimari
Arkeoloji
İstanbul Bienali
Orhan Pamuk - Nobel
Altın Portakal
Cannes
Video
Foto Galeri
Türkiye
Dünya
Ekonomi
Spor
Teknoloji
Sağlık
Kültür Sanat
Yaşam
Hava Yol
Yeşil Ekran
Eğitim
Moda
Otomobil
Doğuş Yayın Grubu
NTV
NTVSPOR.NET
NBA TV
NTV Radyo
Eksen 96.2
NTV Yayınları
NTV Tarih
N. Geographic
 
NTVMSNBC Anasayfa
Oscar’ı severim ve sevmem Oscar’ı
Oscar bir ödülden çok bir tören. Niçinden çok nasıl. Onu inkar etmek de mümkün, bağrına basmak da, ya da iki arada kalmak da.

NTV-MSNBC
Güncelleme: 18:04 20 Temmuz 2005 Çarşamba

27 Şubat 2005 — - Ben aradayım ama neyse ki hangi kıyıya yakın olduğumu biliyorum.




Yazara e-posta atmak için resmin üzerine tıklayın.

SEVERİM...
Sunucu çok önemli. Zekası kıvrak, dili hoş, esprileri yaratıcı, egosu kontrollü olmalı. Avustralyalılar’ın aksanlarına taş atmak, oyuncuların abartılı mimiklerini taklit etmek gibi hoşgörülür sataşmaların ötesine geçmemeli. Billy Crystal ya da Bill Murray gibi bir sunucunun varlığı törene ilgimi bir anda değiştirebilir. Hatta kim neyi almıştan öte, bu parlak meddahların yapacakları numaraları merak etmeye başlarım.
Oscar’ın sunucularını severim.

Finale kalan beşlinin yüzlerini bir arada görmek güzeldir. Oscar’ın kimin kollarına atılacağını bekleyen o beş yüzün ancak beş saniye süren gerilimi törenin en gerçekçi anlarındandır. Öyle takıp takıştırmış, eşini arkadaşını koluna takıp getirmiş, bir yığın emeğinin takdiri için beş saniyeliğine soluğunu tutan sinemacıların bekleyen ve rahatlayan(?) yüzleri heykelcik savaşının özeti gibidir.
Oscar’ın her son beş saniyesini severim.

Muhaliflerin - kırk yılda bir de olsa- konuşma ihtimali törenin seyrini canlı tutar. Bu yıkılmaz, önü alınmaz devasa kurumun temsilcileri önünde çıkıp ‘iyi ama...” deme cesaretini gösterenler ‘gitti gdiyor’ mezatının ağır havasını bir anda değiştirirler. Moore gibi sözünü sakımayan adamlar aslında bir yandan salondaki radikalleri de ortaya çıkan turnusol kağıdı gibidir.
Oscar’ın muhaliflerini severim.

Sinemada sadece son jenerikte adlarını okuyabildiğimiz, dergilerde, televizyonda, röportajlarda, güzellemelerde göremediğimiz insanları ete kemiğe bürünmüş olarak karşımda görmeyi severim. Belki Yüzüklerin Efendisi’nin ses efektlerini hazırlamıştır belki de Chicago’nun giysilerini tasarlamıştır. O filmleri yukarı taşıyan bu kıymeti bilinmez ayrıntılardır biraz da.
Oscar’ın tanınmayanları tanıtmasını severim.

SEVMEM...
Kim ne giymiş, nereden giyinmiş, ne kadar yakışmış ya da yakışmamış... Neredeyse tören kadar uzun süren bir boş lakırdı. Kırmızı halının dibini mesken tutmuş Amerikan tivicileri kadar Los Angeles’ı ekrandan dikizleyen onlarca memleketin yorumcuları da kılık kıyafetle kafayı bozmuştur. Kadın oyuncunun yüzündeki hırsı bırakıp dekoltesinin ölçüsü konuşulur ya da ödüllere doymayan yönetmenin biraz fazla kilo almışlığı.
Oscar’ın defileye dönüştürülmesini sevmem.

Ödül alanların bir kısmı heykelciği kavrar kavramaz dünyanın en duyarlı, en kadir kıymet bilen insanlarrı haline gelirler. Gözleri yaşarır, sesleri titrer, yürekleri bütün sektöre karşı sonsuz bir sevgiyle dolar ve ‘dokunaklı’ konuşmalar yaparlar. Çoğu ilkokul müsameresi tadındadır; bitse de gitse diye dua ederim.
Oscar’ın ‘duyarlılarını’ sevmem.

Bazen, o yıl çok sükse yapmış bir film yükte ne kadar Oscar varsa hepsini silip süpürür. Sunucu aynı filmin ismini anmaktan yorulur ama o filmin ordu gibi salona yayılmış ekibi teker teker ve bazen tekrar tekrar sehnaya çıkmaktan yorulmaz. Zaten onca para harcanmış, o kadar reklamı yapılmış ve bir o kadar da konuş(tur)ulmuştur. O saatten sonra böylesine bir ‘paketin’ Akademi tarafından kutsanmaması düşünülemez. Esenbu parıltılı rüzgar haklı haksız her kategorinin heykelciğini önüne katıp sürükler.
Oscar’ı süpürenleri sevmem.

Aslında o filmleri, o oyuncuları seyirci görmüş, kendi notunu vermiştir veyahut görecek ve verecektir. Ancak sanki o salonda geçen bir kaç saatin ardından değerler sıfırlanır ve yeniden sıralanır. Üzerine Oscar tozu konan, Akademi cilası atılan filmler şu biçare kulların naçizane beğenilerini ezer geçer. Oscar’lı filmlere kötü demek, onları beğenmemek zinhar yasaktır. Hele ki şehirdeki bir salona gelmişse gitmemek, haşa sohbetlerde sessiz kalmak kabul edilmez bir utançtır. Los Angeles’taki seyri hoş vaveyla kopardığı gürültü kadar önemsenmek de ister ve ne tuhaftır ki istediğini de alır.
Oscar’ın kendisini sevmem.

 

Ana Sayfa | Türkiye | Dünya | Ekonomi | Sağlık | Yaşam | Teknoloji | Kültür Sanat | Doğal Hayat | Eğitim | Moda
Spor | Hava Yol | İletişim | Yardım | İzleyici Görüşleri | Reklam Seçenekleri | Hukuki Şartlar & Gizlilik Hakları