2004 yılı da, bir tür Hayat Hikâyeleri Muharebesi şeklinde gelişti. Hepsinin başında, Ray Charlesa yeniden can veren Jamie Foxx var. Taylor Hackfordun, ana dallarda aday 35 milyon maliyetli filmi Rayde, saniye sektirmeden Charlesın beden dilini tutturuyor. Yıllardır bu piyasanın emektarlarından biri olarak çalışan Foxx bu yıl ilk kez göz kamaştırıcı bir başarıya erişti. Altın Kürenin tarihindeki üç dalda aday olan (Ray, Collateral ve Redemptionla) oyuncu oldu. Altın Küre, oyuncuların mesleki örgütü Screen Actors Guild (SAG) ödüllerini ve İngiliz Film Akademisinin BAFTAsını aldı. Sonuncuya kendi gidemediği için ödülü onun yerine yönetmeni Hackfordun eşi Helen Mirren kabul etti. Gerçi her ödülü aldığı için kamuoyu yavaş yavaş Foxxun aleyhine dönüyor, Altın Küredeki sert denebilecek ödül kabul konuşmasının da (bence, sadece coşkuluydu) rolü oldu ama, Akademi üyelerinden neredeyse üçte birini oyuncuların oluşturması, onların da kendi meslek örgütlerinde Foxxu yılın en iyisi seçmiş olmalarına bakarak, gene de birinci sırada diyebiliriz.
Diğer hakiki hayatlarımız ise, sinemacı milyoner Howard Hughes (Leonardo DiCaprio), besteci Cole Porter (De-Lovely), Peter Panin yazarı J.M. Barrie (Johnny Depp), seksolog Albert Kinsey (Liam Neeson), Che Guevara (Gael García Bernal), genç yaşta belden aşağısı felç olmuş Ramon Sampedroya (Javier Bardem) ait. Bir de İsa, tabii (Jim Caviezel), ama onun da, filmi The Passion of the Christın da şansı olmadığı başından belliydi. Bunlardan Alexander, The Passion of The Christ, De-Lovely (oysa nefis bir aşk ve dönem filmi), Kevin Spaceynin yönetip, aynı zamanda baş karakteri şarkıcı Bobby Darini oynadığı Beyond the Sea ile The Motorcycle Diaries Oscarın ana dallarındaki yarışta yer almadı.
HEPSİ HAKİKİ, HEPSİ BU YIL!
Aslında bunca hakiki hayat hikâyesinin aynı yılda yapılması şaşkınlık verici. Tamam, Hollywood hayat hikâyelerini sever ama, onlara para ödemeyi sevmez. Sonuçta Oliver Stone Alexandera on beş yıl para aramıştı. Ray Charlesın hayat hikayesinin haklarını 1987de aldıktan sonra Taylor Hackford da on beş yılı, kara derililere ilişkin filmlerin ülke dışına satılamadığını ve Charlesın bir kokain müptelası ve çapkın olarak geçmişinin seyircileri yabancılaştıracağını iddia eden şirket yöneticileriyle boğuşarak geçirdi. Spaceynin yabancıları Avrupalı. Hollywood, müzik filmlerinin para yapmayacağına inanıyor çünkü. Rayin daha ilk haftasında 20 milyon dolar almış olması belki fikirlerini değiştirmiştir. Buna rağmen, hayat hikâyeleri üzerine kurulu filmler sahiden de iş yapmıyor. Şimdiye kadar, doğru dürüst tanınmayan iki kişi üzerine olup da en çok iş yapan 100 film arasında sadece iki film var: A Beautiful Mind (matematikçi John Nash), Catch Me If You Can (genç suçlu Frank Abagnale). Ama ikisinin de yıldız oyuncuları (sırasıyla Russell Crowe ve DiCaprio) ve yıldız yönetmenleri (Ron Howard ile Steven Spielberg) vardı.
KÜÇÜK FİLMLER, İYİ OYUNCULAR YILI
Belki de bütün bunlar, seyircilerin mutlu son sevmesinden kaynaklanıyor. Hakiki hayat hikâyelerinin ise hemen hemen hiçbirinin sonunda kahraman vedalaşıp gitmese de, insana ölümlülüğü hatırlatıyorlar. Gene de, William Salles ve Martin Scorsese, The Motorcycle Diaries ve The Aviatorda kahramanları genç yaştayken filmlerini noktalamışlar. Filmlerin en güçlü yanları ise oyuncuları. Zaten bu yıl daha çok küçük filmler, iyi senaryolar, iyi oyuncular yılı. 2004 yılı filmlerinin oyuncuları, küçüklü-büyüklü filmlerde seçmeyi zorlaştıracak kadar başarılı performanslar sunmuş. Bu da bizim şansımız ...
| DİĞER HABERLER İÇİN TIKLAYINIZ |
 |