‘Hakiki hayat hikayeleri’ galerisi
Kültür Sanat
Filmler
Sinema
Oscar
Müzik
Edebiyat
Sahne Sanatları
Sergi
Mimari
Arkeoloji
İstanbul Bienali
Orhan Pamuk - Nobel
Altın Portakal
Cannes
Video
Foto Galeri
Türkiye
Dünya
Ekonomi
Spor
Teknoloji
Sağlık
Kültür Sanat
Yaşam
Hava Yol
Yeşil Ekran
Eğitim
Moda
Otomobil
Doğuş Yayın Grubu
NTV
NTVSPOR.NET
NBA TV
NTV Radyo
Eksen 96.2
NTV Yayınları
NTV Tarih
N. Geographic
 
NTVMSNBC Anasayfa » Kültür Sanat

‘Hakiki hayat hikayeleri’ galerisi
Bu yıl Altın Küre ve Oscar adayı filmler arasında çok sayıda “hakiki hayat hikayesi”ne rastlanıyordu. Belli ki sinemacılar, edebiyat eserleri ve çizgi romanlardan sonra şimdi de hayat hikâyelerinden medet umuyor.

NTV-MSNBC
Güncelleme: 00:25 TSİ 23 Şubat 2005 Çarşamba

23 Şubat 2005 - Geçen yılın İskender’inin (Alexander the Great) ardından bu yıl birçok hakiki şahıs piyasayı sardı. Akademi de böyle gösterişli performansları sever zaten. Gaga burunlu Virginia Woolf olarak Nicole Kidman’ı, seri katil Aileen Wuornos’un korkutucu fiziğinin içine rahatlıkla yerleşmiş Charlize Theron’u hatırlayın.


2004 yılı da, bir tür Hayat Hikâyeleri Muharebesi şeklinde gelişti. Hepsinin başında, Ray Charles’a yeniden can veren Jamie Foxx var. Taylor Hackford’un, ana dallarda aday 35 milyon maliyetli filmi ‘Ray’de, saniye sektirmeden Charles’ın beden dilini tutturuyor. Yıllardır bu piyasanın emektarlarından biri olarak çalışan Foxx bu yıl ilk kez göz kamaştırıcı bir başarıya erişti. Altın Küre’nin tarihindeki üç dalda aday olan (Ray, Collateral ve Redemption’la) oyuncu oldu. Altın Küre, oyuncuların mesleki örgütü Screen Actors Guild (SAG) ödüllerini ve İngiliz Film Akademisi’nin BAFTA’sını aldı. Sonuncuya kendi gidemediği için ödülü onun yerine yönetmeni Hackford’un eşi Helen Mirren kabul etti. Gerçi her ödülü aldığı için kamuoyu yavaş yavaş Foxx’un aleyhine dönüyor, Altın Küre’deki sert denebilecek ödül kabul konuşmasının da (bence, sadece coşkuluydu) rolü oldu ama, Akademi üyelerinden neredeyse üçte birini oyuncuların oluşturması, onların da kendi meslek örgütlerinde Foxx’u yılın en iyisi seçmiş olmalarına bakarak, gene de birinci sırada diyebiliriz.

Diğer “hakiki hayat”larımız ise, sinemacı milyoner Howard Hughes (Leonardo DiCaprio), besteci Cole Porter (De-Lovely), ‘Peter Pan’in yazarı J.M. Barrie (Johnny Depp), seksolog Albert Kinsey (Liam Neeson), Che Guevara (Gael García Bernal), genç yaşta belden aşağısı felç olmuş Ramon Sampedro’ya (Javier Bardem) ait. Bir de İsa, tabii (Jim Caviezel), ama onun da, filmi ‘The Passion of the Christ’ın da şansı olmadığı başından belliydi. Bunlardan ‘Alexander’, ‘The Passion of The Christ’, ‘De-Lovely’ (oysa nefis bir aşk ve dönem filmi), Kevin Spacey’nin yönetip, aynı zamanda baş karakteri şarkıcı Bobby Darin’i oynadığı ‘Beyond the Sea’ ile ‘The Motorcycle Diaries’ Oscar’ın ana dallarındaki yarışta yer almadı.

HEPSİ HAKİKİ, HEPSİ BU YIL!
Aslında bunca hakiki hayat hikâyesinin aynı yılda yapılması şaşkınlık verici. Tamam, Hollywood hayat hikâyelerini sever ama, onlara para ödemeyi sevmez. Sonuçta Oliver Stone ‘Alexander’a on beş yıl para aramıştı. Ray Charles’ın hayat hikayesinin haklarını 1987’de aldıktan sonra Taylor Hackford da on beş yılı, kara derililere ilişkin filmlerin ülke dışına satılamadığını ve Charles’ın bir kokain müptelası ve çapkın olarak geçmişinin seyircileri yabancılaştıracağını iddia eden şirket yöneticileriyle boğuşarak geçirdi. Spacey’nin yabancıları Avrupalı. Hollywood, ‘müzik filmleri’nin para yapmayacağına inanıyor çünkü. Ray’in daha ilk haftasında 20 milyon dolar almış olması belki fikirlerini değiştirmiştir. Buna rağmen, hayat hikâyeleri üzerine kurulu filmler sahiden de iş yapmıyor. Şimdiye kadar, doğru dürüst tanınmayan iki kişi üzerine olup da en çok iş yapan 100 film arasında sadece iki film var: ‘A Beautiful Mind’ (matematikçi John Nash), ‘Catch Me If You Can (genç suçlu Frank Abagnale). Ama ikisinin de yıldız oyuncuları (sırasıyla Russell Crowe ve DiCaprio) ve yıldız yönetmenleri (Ron Howard ile Steven Spielberg) vardı.

KÜÇÜK FİLMLER, İYİ OYUNCULAR YILI
Belki de bütün bunlar, seyircilerin mutlu son sevmesinden kaynaklanıyor. Hakiki hayat hikâyelerinin ise hemen hemen hiçbirinin sonunda kahraman vedalaşıp gitmese de, insana ölümlülüğü hatırlatıyorlar. Gene de, William Salles ve Martin Scorsese, ‘The Motorcycle Diaries’ ve ‘The Aviator’da kahramanları genç yaştayken filmlerini noktalamışlar. Filmlerin en güçlü yanları ise oyuncuları. Zaten bu yıl daha çok küçük filmler, iyi senaryolar, iyi oyuncular yılı. 2004 yılı filmlerinin oyuncuları, küçüklü-büyüklü filmlerde seçmeyi zorlaştıracak kadar başarılı performanslar sunmuş. Bu da bizim şansımız ...


 

Ana Sayfa | Türkiye | Dünya | Ekonomi | Sağlık | Yaşam | Teknoloji | Kültür Sanat | Doğal Hayat | Eğitim | Moda
Spor | Hava Yol | İletişim | Yardım | İzleyici Görüşleri | Reklam Seçenekleri | Hukuki Şartlar & Gizlilik Hakları