| |
|
|
Hayatta istediği her şeyi elde ettiğine inanan bekar borsa uzmanı Jack Campbell, yılbaşı gecesi karşılaştığı serseri kılığına bürünmüş bir melek sayesinde yıllar boyu aslında neleri kaçırdığını anlar. Gece New York’taki bir gökdelenin en büyük dairesindeki yatağına uzanarak uykuya dalan Jack, sabah olduğunda gözlerini New Jersey’deki müstakil bir evde açar. Hemen yanındaysa 13 yıl evvel kariyeri uğruna terk ettiği sevgilisi yatmaktadır. O sabahtan itibaren Jack bir süreliğine zengin bir borsa uzmanı değil, otomobil lastiği pazarlayan iki çocuklu mütevazı bir aile babasıdır.
“Aile Babası”, konusu veya konuyu ele alışı açısından herhangi bir orijinallik taşımayan bir film... Bazı kararlar vardır ki hayatımızın neredeyse tüm geri kalan kısmını şekillendirirler. Ne var ki bu ne insanoğlu ne de sinema için yeni bir tespit değil. “Me Myself I”, “Sliding Doors” ve “Mr. Destiny” aynı fikirden yola çıkılarak çevrilen diğer filmler arasında gösterilebilirler. Ama bir fikrin sinemada yalnızca bir defa kullanılabileceği şeklinde bir kural bulunmadığına göre, “Aile Babası” filminin ne anlattığından çok, nasıl anlattığı önem kazanıyor.
Aslında filmin hikayeyi anlatım tarzı da en az hikayesi kadar bilindik. Şu var ki bir filmin bilindik tarzda ele alınmış olması da o filme başarısız veya kötü damgası vurmak için yeterli değildir. Her filmin sinemasal bir devrim yaratması doğal olarak beklenemez, zaten böyle bir şey mümkün de değildir. Yakın tarihte izlediğimiz “John Malkovich Olmak” gibi her açıdan yaratıcı filmler sayıca epey azınlıkta kalmaktadırlar. Demek ki Hollywood yapımı filmler arasında yepyeni bir konuyu işleyenler ve bilinen bir konuyu özgün şekilde ele alanlar dışında üçüncü bir grup daha vardır ki bunlar da bilinen konuları klasik bir üslupla anlatan filmler olarak nitelendirilebilirler.
Üçüncü gruba dahil olan filmlerin iyi olma şansları genelde kötü olma olasılıklarından daha azdır ama imkansız değildir. Senaristler ve yönetmenler kendilerini geri planda tuttukları için bu filmlerin başarıları ilk olarak oyuncularına bağlıdır. Aslında bunlar zaten oyuncu filmleridir. Eğer onlar iyi bir performans sergileyip seyircinin gönlünü kazanabilirlerse, film de akıllarda olumlu şekilde kalıcı olmayı başarır.
“Aile Babası”nın, üçüncü grubun yüz akı örneklerinden biri olduğunu söyleyebiliriz. Nicolas Cage ile sinemada onun kadar tecrübeli olmayan Tea Leoni çok iyi bir ikili oluşturuyorlar ve izleyicilerin kendilerini karakterlerle özdeşleştirmelerini kolaylaştırıcı bir performans sergiliyorlar. Yönetmen Brett Ratner, filmin başlarındaki gökdelen dairesi ve şirket sahnelerinde yarattığı atmosferle, Jack’in zengin ama mesafeli yaşantısını çok iyi yansıtıyor. Usta kompozitör Danny Elfman’ın müzikleri de filmin genel atmosferine son derece olumlu bir katkıda bulunuyorlar.
Eğer kendisini bir aile babası olarak bulan Jack, “nasılsa bu geçici bir durum” diye düşünerek sırf sadist içgüdülerini tatmin etmek uğruna tüm aile fertlerine tek tek işkence uygulasaydı veya evlilik hayatının ne demek olduğunu öğrenmesinin ardından enfes sarışınları götürdüğü zengin hayatını tercih etseydi, şüphesiz film çok daha orijinal olurdu. Ama yine de bu haliyle de izlenmeyi hak eden bir yapım olduğu gönül rahatlığıyla söylenebilir.
|
|
