Iraklılar Başkan Bushu güller, kokular ve sokaklarda ettikleri danslarla değil, ayakkabıyla karşıladılar. ABD başkanı Maliki ve George W. Bushun yaptığı toplantıyı dinleyen ve Iraklılara yönelik kazanım ve ikramları, ülkelerinin işgal edilişi olarak niteleyen bir gazetecinin yaptığı gibi...
Ayakkabının özellikle de bir gazeteci tarafından bir düşünceyi ifade etmenin aracı olarak kullanılması, birçoklarının gözünde tuhaf ve meslek adabına uymayan bir eylem. Fakat ülkesinin kötüleşen şartları ve Amerikan özgürleştirmesi sayesinde yaşadığı hayal kırıklığı ve yenilmişlik duygusunu dikkate aldığımız zaman, eylem gayet anlaşılır.
ÖVÜNÜLEN YENİ IRAK BİR TOPLU MEZAR
Başkan Bushun övündüğü yeni Irak, toplu mezara, öldürme, gasp ve yağmalama sahasına dönüştü. Beş milyon Irak evladı, bu yeni ülkenin parlak demokrasisinden ve insan haklarındaki temiz sicilinden kaçtı. Talabani, Amerikalı misafirinin huzurunda yaptığı konuşmasında, övgü dolu sözlerle bu sicile açıklık getirdi.
Saygın sosyalist solcu lider Talabani, Başkan Bushu Ülkemizin kurtarılmasında bize yardım eden ve cesur liderlikten beslenen Irak halkının büyük dostu şeklinde niteleyerek, Elimizde demokrasi ve insan hakları var. Ayrıca peyderpey büyüme de gerçekleşiyor diyordu.
BÖYLE DOST VARKEN, DÜŞMANA NE GEREK VAR?
Bu cesur büyük dost, ülkeyi yıkıma uğrattı, halkından yüz binlercesini öldürdü, içerde ve dışarıda yaklaşık çeyrek milyon kişiyi evinden etti, iç savaşı ve mezhepçi bölünmeyi getirdi, Irakı dünyanın en fazla yolsuzluğa bulaşmış ülkesi haline getirdi. O halde düşmanlara ne kaldı? Meşhur bir İngiliz sözünün de dediği gibi böyle bir dost varken düşmana ne hacet.
 |
|
Tarihin en büyük devletinin, silah ve mühimmat bir yana kurşun kalem ithal etmesi dahi yasak olan ve hiçbir hukuki gerekçe olmaksızın 13 yıldır ambargo altında tutulan bir ülkeye saldırmasının ve bunu da uluslararası meşruluğu skandal şekilde ihlal ederek yapmasının cesurluk neresinde?
Evet başkan Bush, Talabani, Maliki ve ülkelerine saldırılmasını kolaylaştırmak isteyen herkesin dostudur. Fakat Bush işgalcilere karşı direnen, Arap ve İslam ümmetinin bütün sorunlarına destek olan Irak halkının ezici çoğunluğunun ise dostu değildir.
Başkan Bushun ve onun Iraktaki katliamlarına katılan gerek Iraklı, gerek Amerikalı yetkililerle işbirliği yapan herkesin hak ettiği ceza, adil bir mahkemede sanık sandalyesinde yer almalarıdır Ve bunun Ebu Gureyb cezaevinde işkenceye maruz kalmış; Felluce, Basra ve Kaimde ve Irakın dört bir yanında şehit olmuş Iraklı kurbanların huzurunda gerçekleşebilmesidir.
ÖZÜR DİLEMESİ GEREKEN ABD BAŞKANIDIR
Bazı Iraklı gazetecilerin üzüntülerini ifade etme haklarına itiraz etmesek bile, arkadaşlarının yaptığından dolayı Amerikan başkanından özür dilemelerine katılmıyoruz. Zira Irak halkından özür dilemesi gereken kişi, evlatlarının kanını döken ve mükafat talep etmek için gelen Amerikalı başkandır. Bu Iraklı gazeteci arkadaşımız, bu suçlu başkana uygun olduğu düşünülen araçlarla ifade özgürlüğünü kullanmıştır.
Altı yıl önce Arap ve yabancı televizyonlar Iraktaki büyük Amerikan fethinin coşkunluğu içinde, Irak eski devlet başkanı Saddam Hüseyinin resmine sapkınların ve kandırılmışların sevinci ortasında ayakkabısıyla vuran Iraklının karesini yayınlamıştı. İşte şimdi tarih tekerrür ediyor. Birçok Iraklı, Saddam Hüseyine itibarını veriyor ve ayakkabıyla resmini değil, başkan Bushun bizzat kendisini vuruyor.
Bu gazeteci bütün dünyanın önünde Irakın gerçek yüzünü, ülkesini özgürleştirenlere ve kendisini yönetenlere dair bakış açısını temsil ediyor.
* Londrada yayımlanan El Kuds El Arabi gazetesi, Genel Yayın Yönetmeni, 15 Aralık 2008, Arapçadan çeviri: HALİL ÇELİK