Bangladeş’in gülen gözleri: Çocuklar
Yaşam
2008 böyle geçti
Chivas&CNBC-e Business ile Sıkı Dostlar
İnsanlar
İlişkiler
Alışveriş
Hayvanlar Alemi
Lezzet
Gezi
Video
Foto Galeri
Türkiye
Dünya
Ekonomi
Spor
Teknoloji
Sağlık
Kültür Sanat
Yaşam
Hava Yol
Yeşil Ekran
Eğitim
Moda
Otomobil
Doğuş Yayın Grubu
NTV
NTVSPOR.NET
NBA TV
NTV Radyo
Eksen 96.2
NTV Yayınları
NTV Tarih
N. Geographic
 
NTVMSNBC Anasayfa » Yaşam » İnsanlar

Bangladeş’in gülen gözleri: Çocuklar

150 milyon nüfuslu Bangladeş’te, tüm yoksulluğa, ilkelliğe ve açlığa rağmen hala gülebilen gözler, çocuklara ait... Onlar, her şeye rağmen cana yakın olmayı, gülümsemeyi unutmamış.

 DİĞER HABERLER


AA
Güncelleme: 14:23 TSİ 17 Aralık 2008 Çarşamba

DAKKA - Bangladeş’te zengin ile fakirin arasındaki uçurumun dibi görünmüyor... Fakirlik bile kendi içerisinde sınıflandırılıyor. En fakirler ve biraz daha az fakirler. En yoksullar ailece sokaklarda, kaldırımların üzerinde yaşıyor. Orada oturup, orada yiyip içip, orada uyuyorlar. Biraz daha az yoksullar ise daha şanslı, çünkü onların başlarını sokabilecekleri teneke evleri var. Ama gerçekten sadece başlarını sokabilecekleri büyüklükte. Eski metal levhalardan derme çatma yapılmış bu minik barakalar, onların barınağı. En azından başlarının üzerinde bir çatıları var...
Haberin devamı

Başkent Dakka’da lüks gökdelenlerin gölgesindeki bu teneke yığınları, anlaşılması güç bir tezat oluşturuyor. Bir tarafta çok küçük bir nüfus olsa da aşırı lüks içerisinde yaşayan insanlar, hemen yanı başlarında ise yetersiz ve tek yönlü beslenmeden karınları şiş dolaşan çocukların yaşam mücadelesi...Ki onlar yine de gülümsüyor.

AHŞAP BARAKADA DVD KEYFİ
Yoksul halk, betondan evlerde oturmayı ancak hayal edebiliyor. Geniş ormanlık alanlara rağmen ahşap da yapı malzemesi olarak fazla tercih edilmiyor. Çünkü ahşap, muson yağmurlarına karşı dayanaklı değil. Yine de nadiren ahşaptan derme çatma barakalar görülüyor.

Bu barakalardan birinden gelen müzik sesi ise şaşırtıcı. Evin sahibi, “olmayan parasıyla” bir DVD player almış, barakanın bir köşesine koymuş ve çalan müzikle kendinden geçmiş. Bu ilkel kulübenin içerisindeki teknoloji harikası DVD kadar, yarı çıplak kıyafeti içinde son model cep telefonuyla konuşan Bangladeşli de ironik bir tablo çiziyor. Bir de o ilk rüzgarda yıkılacakmış gibi görünen barakada elektrik olması şaşırtıcı...

Yoksulluk burada hayatın bir parçası. Ama yoksul olmak insanların eğitime bakış açısını olumsuz etkilememiş. Kız çocuklarının okula gitmesine, geleceğin kuşaklarını yetiştirecek olmalarından dolayı, büyük önem veriliyor. En ücra köylerde bile çocuklar 3 yaşından itibaren okula gidiyor.

ÇOCUKLARIN KORKULU RÜYASI
Ancak sarı humma ve sıtmanın görüldüğü ülkede sağlık ve temizlik koşulları çok yetersiz. Buna bir de yetersiz ve tek yönlü beslenme eklenince çocuklar için büyük tehdit oluşuyor.

Uçsuz bucaksız pirinç tarlalarına ve dünyanın en büyük mango ormanlarına sahip Bangladeş’te yıldız meyvesi, papaya, muz, mango gibi tropik meyveler de bol. Buna rağmen sadece karbonhidratla beslenen çocuklarda görülen “kwashiorkor” bu ülke çocuklarına da musallat olmuş. Aşırı zayıflık ve habis beslenme bozukluğu olarak bilinen bu hastalık, ülkede çok can yakıyor.

ÇIPLAK BÜYÜYORLAR
Dünyaca ünlü giyim mağazalarının fabrikalarının bulunduğu Bangladeş’te çocuklar da tıpkı anne ve babaları gibi çıplak büyüyorlar. Ama her şeye rağmen halen güler yüzlüler, cana yakınlar. Fotoğraf makinesini görünce ise her biri birer model kesiliyor. Güzelce poz veriyorlar ve sonra da çekilen fotoğrafa makineden bakmak istiyorlar. Yani teknolojiden haberdarlar, dijital makinenin nasıl kullanıldığını az da olsa biliyorlar...

DİLENCİLİK KÜLTÜRÜ VE ÇOCUKLAR
Bangladeş’te tüm kesimlerin, yani aşırı zenginler, çok fakirler ve daha az fakirlerin bir araya geldiği bir tek mekan var; camiler. Camide zengini fakiri yan yana saf tutup, namaz kılıyor, herkes duasını ediyor.

Camilerin hemen önü ise dilenci kaynıyor. Çıplak, yarı çıplak çocuklar, engelliler, kadınlar, yaşlılar birkaç Bangladeş Taka’sı için el açıyor.

Dilencilerin yürek parçalayan hallerine dayanmak çok zor. Ama bir yabancı olarak bir dilenciye para vermek demek, onlarcasına vermek zorunda kalmak demek. Çünkü bir kez para verdikten sonra yaşları 7 ile 70 arasında değişen diğer onlarca dilenciden kurtulmanın tek yolu, onlara da para vermek.

Tabii çocuklar da ülkede hakim olan bu dilencilik kültüründen nasibini alıyor. Kimi çocuklar ebeveynleriyle kimileri kendi başına dileniyor. Dakka’daki Azat (Hürriyet) Mescidi önünde çırılçıplak anne ya da babalarıyla dilenen küçük çocuklara rastlamak mümkün. O çıplak çocuklarının bazılarının boynunda ise cevşen asılı...

Çocuklar yetersiz besleniyorlar, hastalıklarla mücadele ediyorlar, kanalizasyon veya şebeke suyu tanımıyorlar, çoğunun başını sokacak bir evi yok, kaldırımda yaşıyor, oyuncak, şeker, çikolata bilmiyorlar ama yine de gülümsüyorlar, çünkü onlar yokluklar ülkesi Bangladeş’in gülen gözleri, çünkü onlar çocuk...

 

Ana Sayfa | Türkiye | Dünya | Ekonomi | Sağlık | Yaşam | Teknoloji | Kültür Sanat | Doğal Hayat | Eğitim | Moda
Spor | Hava Yol | İletişim | Yardım | İzleyici Görüşleri | Reklam Seçenekleri | Hukuki Şartlar & Gizlilik Hakları