Telefon çaldığında Lig TVde Erman Toroğlu ile Şansal Büyükayı seyrediyordum.
Tam Erman Toroğlunun, topu eliyle alan Galatasaraylı futbolcuyu pazı dolması diyerek eleştirdiği andı.
Arayan çok yakınım, çok sevdiğim yaşlı bir kişiydi.
Oğlum, ne oluyor bu memlekete diye söze başladı.

Mustafa kimin Mustafası?

Sesi ağlamaklıydı.
Can Dündarın Mustafa filmine çok üzülmüştü.
Atatürk hakkında bunlar söylenir mi? Ne olur bir şeyler yapın diyerek beni de eleştiriyordu.
Kulağım onda, gözüm Erman Toroğlunun geriye sardırdığı pozisyonlarda.
Siz filmi seyrettiniz mi? diye sordum.
Hayır seyretmemiş.
Bazı şehirlerde çocukların toplu halde bu filmi seyretmeye götürülmesine çok içerliyordu.
Onu sakinleştirmek, rahatlatmak için, Ben filmi seyrettim. Öyle korkulacak bir şey yok demeye kalktım.
Eleştirilerden ben de nasibimi aldım.
Tam o sırada Erman Toroğlu ve Şansal Büyüka da aynı filme saydırmaya başladılar.
Her ikisi de üzerinde Atatürk resmi olan kravatları izleyicilere gösteriyordu.
Telefonda yakınım, ekranda onlar...
Fenerbahçenin 4-1lik galibiyet kutlamaları benim için o an bitti.
Yine de maçtan küçük bir dedikodu vermeden geçemeyeceğim.
CHP Genel Başkanı Deniz Baykal da maçtaydı.
Baykal Galatasaraylıdır.
Maçtan sonra yanındaki Beşiktaş Belediye Başkanı İsmail Ünala şu değerlendirmeyi yapmış:
Siyasi olarak çok iyi geçen bir günün tek hasarı bu oldu...
* * *
Geçen çarşamba akşamı, Heyet halinde, Kanyonda Mustafa filmini seyretmeye gittik.
Heyet şu kişilerden oluşuyordu:
Gazetelerimizin sahibi Aydın Doğan.
Ben.
Milliyet Gazetesi Genel Yayın Yönetmeni Sedat Ergin.
Posta Gazetesi Genel Yayın Yönetmeni Rıfat Ababay.
Ve Radikal Gazetesi Genel Yayın Yönetmeni İsmet Berkan.
Bizi filme gitmeye Rıfat Ababay ikna etti.
Şimdi size bu ağır ekibin heyet raporunu veriyorum.
Filmin başında Gladyatör filminden esinlenildiği havası veren bir sahne var.
Mustafa ve annesi, buğday tarlasında ileriye doğru bakıyor.
Bu sahneyi neden anlatıyorum.
O akşam çok yorgundum.
Filmin bu sahnesinden sonra dalmışım.
Allahtan Rıfat Ababay yanımda oturuyordu.
Biraz sonra, dirseğiyle bana dokunarak, Abi bak bu sahne olağanüstü güzel dedi.
Rıfat çok nazik bir çocuktur.
Uyan abi demenin en zarif yolunu böyle buldu herhalde.
Neyse, ondan sonraki kısmı dikkatle izledim.
* * *
Kanaatim nedir?
Turkcellin, sponsorluktan vazgeçmesini gerektirecek bir şey görmedim.
Atatürke gönülden bağlı insanların bu kadar fevri tepki göstermelerine neden olacak bir şey de görmedim.
Ya dinciler?..
Onların öfkesini çekecek bir şey de görmedim.
Yani bu konularda Can Dündara büyük haksızlık yapıldığı inancındayım.
Can, başarılı ve gayretli bir çocuktur.
Bazı çevrelerde çekememezliklere yol açmasının da anlaşılabilir insani bir boyutunun bulunduğunu düşünüyorum.
* * *
Senin görüşün ne diyeceksiniz?
Bana göre öyle çok çok başarılı olmayan, hatta sıradan bir dokümanter denilebilir.
Sinema filmi olarak yapılmasının biraz abartılı olduğu kanaatindeyim.
Yani bu filmin hak ettiği yer, öyle büyük değil, daha dar çerçeveli bir televizyon kanalıdır.
Bana göre Sarı Zeybek de, Fikriye de bundan çok daha başarılı belgesellerdi.
Bir de şunu itiraf edeyim.
Bu kadar uzun bir filmde Can Dündarın iniş çıkışları olmayan sesi, bendeki gibi sakinleştirici bir etkiye yol açabiliyor.
Filmde hiç mi ilginç şey yoktu.
Vardı elbette.
Peki bunlar, Atatürkü tanrılar katından, ölümlüler dünyasına indirdi mi diye sorarsanız, benim cevabım şu olurdu:
Atatürk benim gözümde hep insandı. Onu kendimde de gördüğüm ve sevdiğim zaafları ile gözümde büyüttüm.
Hâlâ orada hiç dokunulmadan aynı yerinde duruyor.