OKULLAR KARMAŞA İÇİNDE
Kamu okulları bazı açılardan iyileşmiş durumda. Amerikanın dokuz yaş grubu, ülke çapında yapılan bir matematik testinde, 2004 yılında 1982 yılına göre 22 puan daha yüksek puan aldı. Ama, eğitimi teşvik için çalışan bir grup olan Edin yakın bir zamanda ortaya koyduğu raporda da belirtildiği gibi, ABD pek çok alanda hâlâ zayıf kalıyor. 17 yaş grubunun temel okuma becerileri, 1992 yılındaki yüzde 80 oranından, 2005 yılında yüzde 73e düşmüş durumda. Uluslararası alanda ise diğerler ülkelerin öğrencileri destanlar yazarken Amerikalı öğrenciler anlamsız karalamalarla uğraşıyorlar. Ekonomik İşbirliği ve Kalkınma Örgütü iç karartıcı bir istatistik ortaya koydu: 15 yaş grubunun matematik becerilerine ilişkin en yeni sıralamada, 30 ülkenin arasında ABD 25. sıradaydı. Her ne kadar Amerikan üniversiteleri dünya çapındaki üstünlüklerini korusalar da, gittikçe daha pahalı olmaya başladılar. Barack Obama 2001-2010 yılları arasında 2 milyon nitelikli öğrencinin, maddi olarak karşılayamamaları nedeniyle üniversiteye gidemeyeceğine dikkat çekiyor.
HİÇBİR ÇOCUK GERİDE KALMAYACAK YASASI
ABDyi ileri taşıma çabaları gelişigüzel bir şekilde ilerliyor. Federal bir yasa tasarısı olan, Hiçbir Çocuk Geride Kalmayacak Yasası (NCLB) 2002 yılında geniş bir destekle kabul edilmişti. Bu yasa tasarısı yüksek standartlar belirleyip, okullardan onları yerine getirme konusunda hesap sormaya yönelik uzun süreli uğraşların bir sonucuydu. Buna göre eyaletlerin öğrencileri matematik ve okuma/yazma becerisi üzerine test etmelerini gerektiriyor; fen bilimleri de şimdi bu listeye ekleniyor. Eyalet standartlarını karşılayamayan okullar mali yaptırımlarla karşı karşıya kalıyor.
Ancak yasa şiddetli tartışmalara neden oluyor. Demokrat milletvekili George Miller NCLByi, Amerikadaki en olumsuz etiket olarak adlandırıyor - ki kendisi yasanın mimarlarından biriydi. Öğretmen sendikaları başka hiçbir dört harflik öbeği NCLB kadar iğneleyici bir şekilde dile getirmiyorlar. Yasanın teste göre öğretime zorladığını, yaptırımların çok katı olduğunu ve ödüllerinin de kayda değer olmadığını söylüyorlar. Yasayı destekleyenler bile yasada kusur buluyor.
OBAMA EĞİTİMDE CİDDİ
Obama en azından sorunu ciddiye alıyor. Planları, okul öncesi programlara hibelerden üniversite harçları için 4 bin dolarlık vergi kredilerine kadar, tüm kesimleri kapsıyor. NCLB konusunda muğlak bir tutum sergiliyor ama yasayı iptal etme yönündeki çağrılara da direniyor. Öğrencileri zaman içerisindeki ilerlemelerini ölçen daha gelişmiş testlerle sınamayı ve okullara daha fazla kaynak vererek yasayı geliştirmeyi öneriyor.
Belki de bu plan içinde en ilginç olanı öğretmenlere yönelik önerileri. Kariyer merdivenleri yaratmak için sendikalarıyla çalışan bölgelere fazladan para vereceğini açıkladı. Bunlar, çalışması zor okullarda öğretmenlik yapmaktan öğrencilerin performanslarını yükseltmeye kadar, elde edilmiş başarı listeleri için ücret artışları olabilir. Ancak kağıt üzerine iyi görünen bir program pratikte sulandırılabilir. Ücretler üzerine yürütülen müzakereler en iyi olasılıkla karman çorman bir durum yaratabiliyor.
ÖZEL DERS İÇİN DEVLET PARASI
McCain ise kendi cephesinden umut vaat eden fikirler ortaya koyuyor ama ayrıntı vermiyor. NCLByi destekliyor ama yasanın ana ilkelerinin nasıl güçlendirileceğine ilişkin pek bir şey söylemiyor. Obama gibi, ayrıcalıklı okulları ve (kesinlikle buna karşı çıkan Obamanın aksine) belge verme programlarını destekliyor ama bunları nasıl genişletebileceğine dair pek bir şey söylemiş durumda değil. En gözüpek fikirleri, federal para kaynağının ebeveynlerin özel hoca tutmalarına yöneltilmesi ve müdürlerin iyi öğretmenleri ödüllendirmesine olanak sağlamak üzere kullanılması etrafında dönüyor.
EĞİTİM EYALETLERİN İŞİ
Bir başkanın Amerikanın okullarına nasıl yardımcı olabileceği tartışmasındaki esas zorluk, okullara herhangi bir şekilde yardım etmenin, geleneksel olarak başkanın görevleri arasında bulunmayışında yatıyor. Ulusal hükümet, okullara yapılan harcamaların yüzde 10undan daha azına kaynak sağlıyor. Nitekim eyaletler ve kentler en yürekli yenilikçiler olmaya devam ediyor. Chicago, en yoksul kesimlerinde ayrıcalıklı okullar da dahil olmak üzere, onlarca yeni okul açıyor. Denver ve New York gibi kentler artık becerileri doğrultusunda öğretmenleri ödüllendirmek gibi programlara sahip. Sonuçlar belirli ölçüde özendirici.
İki aday bu reformları nasıl destekleyeceklerine ilişkin farklı planlar sunuyorlar. Ancak her ikisi de, büyük ölçüde en aşikar rolü gözden kaçırmış durumda. Bir sonraki başkan en azından öğrenci başarısı için daha iyi bir kıyaslama göstergesinin yaratılmasına yardımcı olabilir.