MHP’nin baraj sorunu yok, inanmayan hafızasına sorsun
Video
Foto Galeri
Türkiye
Dünya
Ekonomi
Spor
Teknoloji
Sağlık
Kültür Sanat
Yaşam
Hava Yol
Yeşil Ekran
Eğitim
Moda
Otomobil
Doğuş Yayın Grubu
NTV
NTVSPOR.NET
NBA TV
NTV Radyo
Eksen 96.2
NTV Yayınları
NTV Tarih
N. Geographic
 
NTVMSNBC Anasayfa » Türkiye » Hidden Güncel Subsection » Seçim Arşiv » Yazarlar

MHP’nin baraj sorunu yok,
inanmayan hafızasına sorsun

MHP lideri Bahçeli, yüzde 17.9 oy oranıyla büyük bir sürpriz gerçekleştirdiği 1999 seçimleri ile bugünkü seçim sürecinin konjonktürel benzerliğinin fazlasıyla farkında... Seçim stratejisini de tıpkı 1999’daki gibi kurdu ve yürütüyor.

 DİĞER HABERLER

NTV
Güncelleme: 10:26 TS 22 Haziran 2007 Cuma

İSTANBUL - MHP’nin 2004 yerel seçimlerinde aldığı yüzde 10.4 oranındaki oy, bu partinin alt sınırı olarak kabul edilebilir. Çünkü bu oy oranı, MHP’nin en önemli rakibi iktidar partisi AKP oylarını artırırken ve 2002 “seçim yenilgisinin yarattığı moral dağınıklığın iki yıl sonrasında yakalandı. MHP’nin oy genişleme sahasının üst noktası olarak da, 1999 seçimlerinde iyice yaklaştığı yüzde 20 sınırı işaret edilebilir. Çünkü MHP’nin bu seçimde, psikolojik üst sınırı daha yukarılara doğru zorlayacak çarpıcı değişiklikler yaptığı söylenemez.
Haberin devamı


22 Temmuz 2007 seçimlerinde MHP, yüzde 10 ile yüzde 20 alt ve üst sınırlarının ortalarında bir sonucu rahat alacak gibi görünüyor. Bu seçim tahmini için pek çok gerekçe veya dayanak ileri sürülebilir. Ancak, bu yazıda, sadece seçim sürecinde etkili olan veya olacağı varsayılan konjonktürel etkiler açısından bir karşılaştırma bulacaksınız.

Sosyal bilimler, neden-sonuç ilişkilerini açıklamak için sıklıkla tarih anahtarını kullanır. Özellikle, siyaset bilimi sözkonusu olduğunda bu daha geçerlidir. Benzer sosyal-siyasal koşulların benzer sonuçlar üretebileceği, en azından üretme olasılığının yüksek olduğu düşünülür. Önümüzdeki 22 Temmuz 2007 seçimlerine, bu pencereden bakıldığında belki bazı ipuçları veya paralellikler görebiliriz.

1999 SEÇİMLERİNİN HATIRLATTIRDIKLARI
18 Nisan 1999 Seçimlerinde, büyük bir sürprizle ikinci parti olarak yüzde 17.9 oy oranını yakalayan MHP, hem önemli bir çoğunlukla meclise girmiş, hem de koalisyon ortağı olarak iktidara adımını atmıştı. Türkiye’nin büyük bir kısmı şimdiye kadar çok tanımadıkları bir lider ve alışık olmadıkları bir kadroyla tanıştı.

Bu sonuç, seçim öncesinde “sandık pek bir şey değiştirmeyecek” görüşünün hakim olduğu, “siyasi gözlemcileri” ve özellikle de medyayı çok şaşırttı. Bu şaşkınlığın sadece “siyasi miyopluk”la açıklanamayacağını söylemek için hafifletici nedenler bulunabilir, hatta bizzat MHP’lilerin bile bu şaşkınlığa iştirak ettikleri hatırlanabilir. Ama bunlar bugün geçerli değil.

Peki ne olmuştu 1999 ilkbaharında? Nasıl bir konjonktürde seçime gidilmiş ve sandık sonuçlarını özellikle MHP açısından neler etkilemişti?

“MAĞDURİYET” DESTEK GARANTİSİ GETİRMİYOR
Seçimden iki yıl önce 1997’de dönemin hükümeti Refahyol Koalisyonu, “28 Şubat” muhtırası aldı. Muhtıra sonrası başlayan süreçte “dindar” kesimler hem siyasi, hem kültürel ve hem de ekonomik olarak yoğun suçlamalara ve soruşturmalara maruz kaldı. Refah Partisi kapatıldı, “yeşil sermaye” operasyonları düzenlendi, her gün medyada yeni kasetler çıktı, okullarda türbanlılar için “ikna odaları” kuruldu. Yani, “dindarlık” vurgulu siyaset erbabı fazlasıyla “mağdur” oldu. Refah Partisi’nin yerine kurulan Fazilet Partisi, bütün seçim stratejisini bu mağduriyet üzerine inşa etti.

MHP, “Milli Görüş” tarafından 28 Şubat sürecinde sessiz kalmakla suçlandı. Ama özellikle orta-doğu Anadolu taşrasındaki muhafazakar seçmene dönük olarak yürütülen bu kampanya sonuç vermedi. MHP, bu atakları “Milli Görüş” çizgisinin beceriksizce hamleleri yüzünden dindar ve muhafazakar insanları sürekli devletle karşı karşıya getirdiği ve din istismarı eleştirisiyle karşıladı.

“TERÖR GÜNDEMİ” KARARSIZ SEÇMENİ ETKİLER
1998 yılında PKK Lideri Abdullah Öcalan’ın Suriye’den çıkıp İtalya’ya gitmesiyle birlikte, başta İtalya olmak üzere batı ülkeleri karşıtı mitingler bütün ülkeye yayılmıştı. Öznesi batılı ülkeler olmak üzere, “dost dediklerimiz terör örgütünü destekliyor ve bize düşmanlar” hissiyatı güç kazanmıştı. 1999 yılında Abdullah Öcalan’ın yakalanıp Türkiye’ye getirilmesinden sonra, önceki yıllarda şehit cenazeleriyle ivme kazanan “terör sorunu” yeniden ana gündem maddesi haline geldi. Ülkü Ocakları, seçime gidilirken, “halk kararını verdi Apo’yu asın” afiş kampanyası başlattı.

“Şehit cenazeleri yüzünden MHP’ye oy akıyor” genel kalıbı, 90’lı yıllar boyunca çok sık başvurulan ama önemli eksikleri olan bir değerlendirmeydi. Milliyetçi reflekslerin hız kazandığı, gündemi etki altına aldığı ve en önemlisi “yaygınlaştığı” dönemlerde, kararsızlar bloğunun sağ cenahında milliyetçi söylemin psikolojik merkezi “seçenek” olarak öne çıkar. Ve öyle de oldu.

ÇİZGİLER BULANIKLAŞINCA, NET GÖRÜNEN ÖNE ÇIKAR
Siyaset arenasında büyük bir karışıklık yaşanıyordu. ANAP’ın dramatik düşüş süreci hızla devam ediyor, DYP Refahyol deneyinden ağır bir yara aldığı için çözülmeler yaşıyor ve bitmek bilmez, sürekli sonuçsuz kalan “merkez sağda yeni oluşum” tartışmaları devam ediyordu. Dört yıl önce birleşen CHP ve SHP 1995 seçimlerinde aldığı düşük oy oranı sonrasında toparlanamamış, Deniz Baykal’ın Genel Başkanlığı’ndaki CHP’nin “solu temsil edip etmediği” tartışılmaya devam ediyordu. Yani 90’lı yılların başından itibaren yaşanmakta olan siyasi bulanıklaşma devam ediyordu.

MHP, efsanevi Başbuğ’u Türkeş’in ölümünün ardından, kavgalı gürültülü bir kongre sonucunda Bahçeli’yi Genel Başkan olarak seçti. Bahçeli’nin seçilme sürecinde de, Bahçeli döneminin ilk yıllarında da MHP, parti ve söylem düzeyinde bir “öze dönüş” hamlesine kalkışmıştı. Ciddi imaj zorluklarına rağmen, MHP ne dediği daha belli bir görüntü yarattı ve sonuç aldı.

GENEL GÖSTERGELER DEĞİL HAYATA YANSIYAN ÖNEMLİ

1990’ların ortalarında nisbi enflasyon düşüşü ve ekonomik canlanma ile biraz soluk almaya başlamış kesimler bile “artık rahatız” ve daha iyi olacak demelerinin hiç de kolay olmadığını düşünüyorlardı. “28 Şubat” sonrasında 1998 yılında gelen kriz, kendi etkisi kadar kriz beklentilerine de süreklilik kazandırdı. Özellikle, yeniden imzalanan IMF anlaşmasıyla tarım kesimi için pek güzel günler görünmüyordu. Küçük girişimci, esnaf ve küçük ticaret erbabı kendilerini ekonomik tehdit altında hissediyordu. .

Ekonomik dönüşümlerin hızlandığı dönemlerde, genel göstergeler pozitif olsa bile daima memnuniyetsiz kesimler ortaya çıkar. Türkiye gibi ekonomik pay dağıtımının büyük ölçüde devlet eliyle yapıldığı, en azından öyle olduğunun düşünüldüğü ülkelerde bu memnuniyetsizliğin faturası siyasilere daha fazla yansır. 1999’da da ekonomik nimetlerin dışına itildiklerini düşünenler az değildi ve önemli bir kısmı MHP’yi bu tepkinin adresi gördü.

MEDYATİK OLMAK HER ZAMAN AVANTAJ DEĞİLDİR
MHP, seçime gidilirken medyada en az yer bulan partiydi, Genel Başkanlığı’nın ikinci yılındaki Devlet Bahçeli de genel kamuoyu açısından en az tanınan liderdi. Bahçeli televizyonlara çıkmadı, gazetelerde sık sık boy göstermedi. Bazı MHP’liler bile, bunun ciddi bir zaaf olduğunu düşünmekteydi. Seçim analizlerinde MHP, denklemlere pek dahil edilmiyor, seçim sonrasında olası koalisyonlar tasarlanırken hiç hesaba alınmıyordu. MHP’liler kendi yan kuruluşları dışında meslek örgütü, vakıf ve dernek davet listelerinde yer almıyorlardı.

MHP’nin gözlerden uzak olması, “denenmemiş seçenek” iddiasını besledi. Bahçeli, az hareket eden ve az konuşan bir lider olarak kendini hatalardan korumuş olmasının yanı sıra “ağır” imajını pekiştirdi. MHP konsantrasyonunu ve enerjisini taban çalışmalarına yöneltti. Saklanarak büyümeyi başaran MHP, seçimin son düzlüğünde kararsız sağ seçmenin yanısıra pek çok sağ parti seçmeninin de ikinci parti seçeneği olmayı başarmıştı.

YAŞANANLAR, YAŞANACAK OLANLARI ANLATIR MI?
Tekrar bu okuduğunuz yazının en başına dönelim. 22 Temmuz 2007 seçimlerine gidilen konjonktüre, yukarıda kısaca özetlediğimiz küçük hafıza gezisinin ışığında baktığımızda, sizce de raslantı olamayacak kadar çok benzerlik yok mu? Özellikle, MHP’nin karşı karşıya olduğu, etki alanına girdiği veya etkilediği koşullar açısından.

AKP’nin, Cumhurbaşkanlığı seçimi dolayısıyla yaşananlar, 27 Nisan Muhtırası ve “siyasi” olduğu iddia edilen yargı kararlarıyla gerekçelendirdiği mağduriyet söylemi, 22 Temmuz seçimlerinin başlangıç gündemiydi. Ancak üst üste gelen saldırılar, şehit haberleri ve Genelkurmay’ın “sınırötesi harekat” çıkışıyla gündem hızla değişti. Bu, MHP önündeki “mağduriyet” barajının kalkması demek.

Merkez sağdaki birleşme fiyaskosu, AKP ve CHP vitrinlerindeki siyasi kimlik bulanıklığı, siyasi yelpazenin daha da karışmasına neden oldu. AKP vitrin hamlelerini MHP’ye kapışacağı coğrafyaya göre değil, kentli ve merkez seçmene dönük olarak hazırladı. Ekonomik göstergelerin pozitif görünmesine rağmen, ekonomiye hala “belirsizlik” hissiyatı egemen. MHP ve Bahçeli yine medyada fazla yer almıyor.

Ve en önemlisi de, MHP lideri Devlet Bahçeli bu benzerliklerin fazlasıyla farkında... Çünkü, seçim stratejisini tıpkı 1999’daki gibi kurdu ve yürütüyor.

 

Ana Sayfa | Türkiye | Dünya | Ekonomi | Sağlık | Yaşam | Teknoloji | Kültür Sanat | Doğal Hayat | Eğitim | Moda
Spor | Hava Yol | İletişim | Yardım | İzleyici Görüşleri | Reklam Seçenekleri | Hukuki Şartlar & Gizlilik Hakları