|
Güncelleme: 10:14 TS 12 Eki., 2000
|
| |
İstanbul
NTV-MSNBC |
Clint Eastwood’la “Uzay Kovboyları” üzerine
|
|
|
|
|
|
Anladığımız kadarıyla ilk başlarda “Uzay Kovboyları” projesine pek sıcak bakmadınız. Kararınızı ne değiştirdi?
Bilmiyorum… Belki önceleri kendim çekmek istemedim filmi. Başka bir yönetmen olsun istedim. Herkes çok zor olacağını düşünüyordu. Sonra bana deneme çekimleirnden kareler gösterdiler, ben de gittikçe daha çok canlandırmaya başladım filmi gözümde. Ve yapılabileceğine karar verdim. Yaklaşık bir buçuk yıldan beri bunun üzerine çalışıyorum, biliyorsunuz. İşin rutin tarafı hiç problem olmadı ama efekt kısmıne gelince fazla beklemek zorunda kaldık.
Bu kadar çok efektin kullanıldığı bir hikayenin ‘insan’ tarafını nasıl koruyabildiniz?
Evet. Sanırım bu filmi asıl satan insani öğeleri. Bir filmde pek çok özel efekt kullanılabilir. Ama ben bu konuda biraz eski kafalı düşünüyorum galiba. Bence işin aslı hikaye ve önemli olan ilişkiler. Efektler ne kadar şahane olursa olsun, film sırf onlarla ayakta durunca görsel bir şova dönüyor. Bir milli parkta dolaşmaya benziyor bu. Bence uzun zaman, insanları asıl çeken ilişkiler oldu. Belki zaman değişti, ama benim için değil.
Hala iyi bir hikaye beğeniliyor
Bence de. Sadece efektlere konsantre olmak… O zaman iş bir avuç görselliğe dönüyor.
Filmlerinizde kadroyu nasıl belirlersiniz? Özellikle bu filmde genelde beyazperdenin efsane oyuncularını tercih etmişsiniz.
Evet. Güzel roller vardı. Bill Devane, Jamie Cromwell ve Marcia Gay Harden ve diğerleri… Kadro bu filmde çok önemliydi. Çalıştığım dört oyuncu, bildiğim insanlar, kimisiyle daha önce çalışmıştım. Jim Garner ve ben 50’lerde birlikte çalışık. Ve Donald’la 60’larda... Uzun zamandır tanıdığınız insanları biraraya getirmek ve onlarla çalışmak eğlenceli oldu.
Evet sizin için çok eğlenceli olmuş olmalı...
Evet evet. Çok güzeldi. Çok profesyonel oyuncular, bu yüzden çok kolay oldu. Yalnızca sete geliyor ve sahneleri seçiyorduk. Herkez ne yapacağını biliyordu. Espriler yapılıyordu ama herkes işini biliyordu.
Uzay yolculuğu ilginizi çeken bir şey mi?
Evet, çocukluğumdan beri. Mesela Buck Rogers veya çizgi romanlara baktığımda bunun hep başka birlerinin işi olduğunu düşündüm. Birilerinin Ay’a çıkabileceğini düşünmemeiştim ama oldu işte. Yani bundan 30, 40 yıl sonra ne olacağını nereden bilebiliriz?
Astronotların farklı bir yeri var değil mi?
Evet günümüzün öncüleri onlar. Batının, Afrika’nın, denizlatı araştırmalarının... Ama sanırım uzay araştırmaları bu işin sınırı.
Bu film için nasıl bir fiziksel çalışma yaptınız?
Evet, Houston’daki NASA merkezinde ve Johnson Uzay Merkezi’nde gözlemler yaptık. Astronotlarla çalıştık, bize çok nazik davrandılar, vakit ayırdılar. Bize yukarısının nasıl bir yer olduğunu anlattılar. Kabinde, havasız mekanda nasıl yürüdüklerini, atmosfere girdiklerinde neler olduğunu anlattılar. Bütün bunların bize çok faydası oldu.
Filmde rol alan diğer oyuncular aslında kolay bir çekim olduğunu söylediler ama Donald ayağını kırdı ve James’in de omuzu çıktı. Bu adamlara ne yaptınız?
Giydiğimiz uzay kıyafetleri çok ağırdı. Uzayda ağrlıkları olmuyor ama burda… Donald bir sahnede onları taşıyordu. Dengesini yitirdi ve düştü. Jim’in de omuzu çıktı. 1973’de oynadığımı rollerden birinde kronik omuz kayması yaşamıştım ve nasıl yerine takılacağını biliyordum. Jim’in omuzunu da yerine taktım. (gülüyor) O sahneyi çıkardı ama uzun bir süre golf oynayamadı.
Yaşlanmak hakkında ne düşünüyorsunuz?
Her şey geçip gidiyor. Ne olursa olsun keyif almaya çalışmak lazım. Kendinize bakmak ve güzel bir şekilde yaşlanmaya çalışmaktan başka yapabileceğiniz hiçbitr şey yok. Ben de kendime iyi bakmaya çalışıyorum. Yaşlandıkça pek çok şeyi takdir etmeye başlıyorsunuz. Örneğin ailemi daha fazla takdir ediyorum. Onlarla birlikte olmaktan daha fazla zevk alıyorum. Artık genç olmadığınızı fark ediyorsunuz. Bu son filminiz mi, sondan ikinci mi bilemiyorsunuz. Bu filmle birlikte 50 yıldır film yapıyor olacağım. Uzun zaman olmuş ha!
Evet. Bize zaman ayırdığınız için teşekkür ederiz.
Rica ederim. |
|
